Arada sırada kafamı çıkarıyorum artık dışarı.Çünkü artık buraya sığmaz oldum.Daha önce bahsettiğim kelebek-koza ilişkisine bir adım daha yakınım gibi hissediyorum..Beklediğim masumiyet değil çünkü artık…İnsanları değiştiremeyeceğinin bilincinde olmanın rahatlığı gerçekten de paha biçilemez!
Bir olay bekliyorum;bir mucize…Buradan birkaç gün de olsa erken çıkmamı sağlayacak bir “şey”.Ama ne o geliyor ne de ben onu bulmaya niyetliyim…Sanırım bu sıkışıklık hissini de seviyorum ben.Ya da uzun süre dağılmış olmamın faturasını bu şekilde kesiyorum kendime…Kendimi daha da sıkıp kocaman bir bütün olmak istiyorum bir daha dağılmamacasına!
İmza:İki arada bir derede kompakt olmuş ben
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder