Günlerin uzaması sinirime dokunuyor!Kabuğun çatlaklarından olağandan daha fazla süre gün ışığının içeri sızmasından hoşlanmıyorum.Alıştıramıyorum gözümü karanlığa daha sonra…İstemiyorum umudun içime dolmasını…İçimde umudun olduğunu hissettiğimde gerçekten kötü biriymişim gibi geliyor bana…Ellerimle kapatıyorum çatlakları ;ellerim kıpkırmızı kesiliyor ışıktan,tekrar etten kemikten –ama ruhtan yoksun muyum bilmiyorum- olduğumu hatırlatıyor bu bana…Bir insan burada ne arar dedirtiyor bana!İnsanlık hali işte…
“Bazen bir su olup akmak istiyorum;sonunda ya bir itiraf ya da büyük bir intihar olayım diye…”
ha bir de hep bildiğim şeyler geliyor aklıma ya,işte en çok da buna bozuluyorum!!
İmza: tekerrürden ibaret etten kemikten bir zihin ben
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder