Düşünmekten alamıyorum kendimi-ki burada bulunma amacımın büyük bir kısmını da bu oluşturuyor aslında-rahatsız oluyorum kimi düşüncelerimden…Yabancılaşıyor;daha da uzaktan izliyorum kendimi…”Bu düşünceler nasıl bana ait olabilir?” diyorum.Bu kadar insani duyguyu aynı anda bir bünye nasıl barındırabilir ? Sanırım bu biraz da benim kendimi abartma dürtümden ileri geliyor.Ama gene de garip değil mi ,bir düşünsene;aynı beyin az önce kindar bir ruh hali içindeyken birden aslında kininin altında yatanın sonsuz bir sevgi olduğunu fark ediyor,daha sonra da büyük bir öfke duyuyor kendisine…Yakıştıramıyorum kendime bunca duyguyu sonra da…Her yenilgide ,her üzüntüde ,her düş kırıklığında usulca kabuğuna sinen ben nasıl bu kadar gürültülü patırtılı şeyleri hissedebilirim diyorum…
Bazen de kendimi Gregor gibi de hissetmiyor değilim.Tek fark ben arada başımı kabuğumdan çıkarıp iki ayağım üzerinde yürüyebiliyorum…Sen ne biçim insansın Gregor?Sen ne biçim insansın?
İmza:Düşünen insansı ben
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder